Privatizacija medijskih kuća u Srbiji

Poslednjih nekoliko godina, svedoci smo masovne medijske subverzije koja je u oktobru prošle godine dosegla vrhunac privatizacijom medijskih kuća i dovela do potpune degradacije ustaljenih medijskih programa i normi, njihovim propadanjem i redukcijom kvalitetnog specijalizovanog kadra.
Prema rečima članova Nezavisnog udruženja novinara, ˝medijska reforma je sumnjivom privatizacijom stvorila jednu apsurdnu situaciju u kojoj se novac na konkursima deli između medija koji pripadaju istom vlasniku˝. Upravo ovom konstatacijom, dolazimo do zaključka koji podrazumeva uplitanje evidentnih političkih uticaja u domen medijskog konceptualizma i reformi, manipulacije i interoperabilnosti, i bez sumnje dovodi do ovakve medijske cenzure kakvoj smo svedoci danas. Naravno, o ovoj temi se govorilo i na Balkan Investigative Report Network konstitutivnim sednicama, kao i o tendenciji prema kojoj je na teritoriji Srbije neminovno osnivanje tzv. medijske paramreže, koja će kupovinom lokalnih medija nastaviti da se finansira iz državnog budžeta.
Analizirajući podatke koje je prikupilo Ministarstvo kulture i informisanja, mogli smo da primetimo kako se brojke privatizovanih lokalnih radija i TV stanica enormno razlikuju i velikim delom nalaze ispod standardizovanog proseka, dok je nekolicina prodata po ceni koja je veća od procenjene vrednosti kapitala. S obzirom na to da privatnici mnogo više brinu o sopstvenom profitu nego o javnom interesu, ovako nešto smo i očekivali, iako odluka da se odustane od regionalnih javnih servisa jeste jedan tragičan potez kojim se degradira kvalitet državnih medijskih udruženja Srbije.
Ni jedan od pomenutih aspekata ne bi predstavljao problem da privatizacijom nekadašnjih državnih servisa nije došlo do urušavanja postojećeg sistema vrednosti i utemeljivanja jednog apsurdnog sistema kojim pojedinac postaje deo ˝globalnog sela˝ i savršeno oblikovan proizvod podoban za sve vrste manipulacije.
Ugledajući se na ovakav princip medijske ˝progresije˝, na našim nacionalnim frekvencijama u udarnim terminima, počelo je emitovanje brojnih sadržaja zabavnog karaktera, koji su nakon privatizacije na pojedinim televizijama postali deo stalnog programa, a za kratko vreme dobili i celodnevne termine emitovanja sa sadržajima koji legitimišu nasilje, seksualno i verbalno zlostavljanje, promiskuitet, primitivizam i kič. Prema Zakonu o javnom informisanju i transparentnosti, ništa od ovoga nije bilo dostupno u ovolikoj meri kao danas, do procesa privatizacije kojim mediji dobijaju nove vlasnike čiji je prioritet, kao što rekosmo, sopstveni profit.
U duhu pregovora za ulazak u Evropsku uniju, vrlo je moguće da se približavamo standardima evropskih gradova, ali zato u kulturološkom pogledu stagniramo već decenijama. Ugasiše nam bioskope, pretvoriše kulturne centre u pivnice, a pozorišta dovedoše do bankrota tako da se godinama bore za opstanak. Muzičke škole i ateljee nam obećavaju od pamtiveka, a temeljima nikad kraja. Ipak, vrlo dobro znamo da jedna nacija ne može egzistirati bez kulturnog poretka i kvalitetnog medijskog programa, te je stoga i više nego neophodno podići svest o značaju kulturno-obrazovnih institucija i programa, a time i stručni kadar sposoban za ekscitaciju istih.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s